Steffen Storbæk

Hø er Dar’n før mæ?

- Det fann jæ ut fekk bli temaet no når det er min tur tel å skrive nå’n ord.

Jæ bruker ordet ”Dar’n” i betydninga Ljøra-dalføret – ”ifrå Linnes åt Støa”, som det står skrivin i e kjent hymne.

Dar’n er det stæle’ der mest’parten tå slekta mi kjæm ifrå. To tå besteforeldra mine kom frå Jøddar’n, og en tredje kom frå Linnæs. Den fjerde kjem frå milla Østby og Nesvollberge’. Far hinnes att var imidlertid frå Jøddar’n. Far min voks’ opp der han bor no i dag, på Fredhjem i Djupflogrenda. Mor mi voks’ opp i Nybergsund, men bor i Skøra. Jæ vil deffør se’ at jæ har e veldig sterk familietelknytning åt Dar’n.

Dar’n er det stæle jæ har vuksi opp. Det er der jæ har barndomsminna mine ifrå, og det er fortsatt det stæle jæ har telbragt mest’parten tå livet mett. Da jæ fløtte åt Oslo før å studere før drygt fem år sia, var nok det første problemet jæ oppløvde at itte alle forsto hø jæ sa. Det er med e viss skam jæ lytt se at jæ deffør ”slo om” ganske mye, og at jæ fortsatt gjør det. Det skar allikavæl sees at det fell veldig naturlig før mæ å bruke dialekta, for eksempel når jæ prater åt mæ sjøl. Og i Oslo føler jæ mæ halvvegs gjønnomskue’ når følk spør mæ om jæ kjem frå Toten. Da kan jæ førtælje dem at det er en himmelvid førskjell! Og dem angrer nok fort på at dem sporde…

Dar’n er natur. Jæ hørrer tel dem som tykkjer at den fineste delen tå Darn, naturmessig, er norda mæ’ Blankfloegga. Der begynner Fregn – og der slutter det. Detter fjellet har vurri den utsikta jæ har hatt frå soveromsglaset alle di åra jæ bodde heme, og det betyr nå’ spesielt før mæ. Før dem som itte har gjort det, kan jæ anbefale en tur oppå her en klar dag. Gå nesten utåt kanten, og skøtt utover. Utsikta er fantastisk!

Dar’n er ro. Fuggelkvitter, ælvesus og en hund som skjeller no og da, er det eneste som ”forstyrer”. Før å sette det litt i perspektiv: Hørrer jæ bildur, kan jæ kute bortåt glaset før å sjø høkken det er. Når jæ er i Oslo, kan det komma e kolonne mæ’ utrykningskjøretøyer utta at jæ tenkjer så mye over det. Detter leder mæ over på det siste jæ vil se’ nå om.

Dar’n er først og framst samhørighet. Følk frå Dar’n er ulike på mange vis, som følk frå alle are stæler. Men vi har nå’å som bitt øss ihop: vi kjenner de samma følka, vi har oppløvd og hørd mye tå di samma tinga, og vi har et eget lynne. Det er detter som gjør at jæ er så glad i dar’n. Jæ trives bra mæ’ å bo i Oslo, men en ting vett jæ: Når følk frå Oslo drar åt Trysil før å komma på hytta, drar jæ dit før å komma hematt!

Jæ vil få takke a Karoline før at jæ fekk utfrodringa! Jæ sender a attende dit ho kom ifrå, ner sagt. Jæ vil utfordre a Tone Sønstebø.

25.10.10 Helsning frå’n Steffen